🔸অনুগল্প
অভিমান
©বীণা দেবী মৰিগাওঁ
মৰণৰ অন্তিম ক্ষনটোত বুঢ়াৰ অভিমানত বুকুখন ভাঙি পৰিল।দুচকুৱে দুধাৰ চকুলো বৈ আহিল।আজিৰ দিনটোত বুঢ়াৰ আৰু তাৰ বাবে কোনো অপেক্ষা নাছিল।আবেগে বুকুখন হেঁচা মাৰি ধৰিলে।আজি দহ বছৰে পুত্ৰ শোকত ধৰফৰাই মৰা বুঢ়াৰ আৰু বৰপুতেকৰ মুখখন চাবলৈ মন নগ'ল।বহুত কাকুতি কৰিছিল এবাৰ চাবলৈ এষাৰ মৰমৰ মাত পাবলৈ।পদুলিত গাড়ীখন আহি ৰখিছিল।বুঢ়াই চিৰদিনৰ কাৰনেই হেপাহৰ পূত্ৰৰ মুখ নোচোৱাকৈয়ে চকু মুদিছিল।
No comments:
Post a Comment