প্ৰবন্ধ:প্ৰেমৰ মিঠা অনুভৱ:ৰাহুল চেতিয়া

 প্ৰবন্ধ:প্ৰেমৰ মিঠা অনুভৱ

প্ৰেম স্বৰ্গীয়, প্ৰেম এক সুন্দৰ আৰু জটিল আৱেগ।ভালপোৱা হৃদয়ৰ এক সুক্ষ্ম অনুভূতি হৃদয় গহ্বৰত লুকাই থকা এমুঠি অনুভূতিৰ সমষ্টি ভালপোৱা । জীৱনৰ সমস্ত সেউজীয়া,আশা-আকাংক্ষা,হেঁপাহ,অনুভৱ-অনুভূতি শ্ৰদ্ধা-সন্মান ইত্যাদিৰ যোগফলেই হৈছে প্ৰেম, ভালপোৱা । বসন্তৰ মনোমোহা পৰিবেশৰ দৰে শুভ্ৰ আকাশৰ তলত হালি থকা নীৰৱ শান্ত কহুঁৱা বনৰ দৰে, শৰতৰ জোনাকৰ আগচোতালৰ শেৱালীজোপাৰ দৰে নীৰৱ-শান্ত ভালপোৱাৰ অনুভূতি। মুঠৰ ওপৰত এক স্বৰ্গীয় পবিত্ৰতাৰ নাম ভালপোৱা বা ভালপোৱা।

এদিন মোৰ প্ৰেয়সীক ধেমালিতে সুধিছিলোঁ:যদি মই তোমাক এৰি বহু দূৰলৈ গুচি যাওঁ তেন্তে তুমি কি কৰিবা?

তাই কিছু পৰ নীৰৱে মোৰ মুখ খনলৈ চাই মুখত এটি মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিছিল যে  তাই জানে যে মই তাইক এৰি কেতিয়াও দূৰলৈ গুচি নাযাও।যেতিয়া তাই আমাৰ প্ৰেমৰ কথা ভাবো, তেতিয়া তাই বিভিন্ন দিশক সামৰি লোৱা এটা জটিল আৰু বহুমুখী আৱেগৰ কথা ভাবে য’ত অন্তৰ্ভুক্ত আছে পাৰস্পৰিক বুজাবুজি, বিশ্বাস আৰু সন্মানৰ সৈতে জড়িত এজনে আন জনৰ সৈতে গভীৰ আৰু গভীৰতা সংযোগ।

সচাকৈ প্ৰেমত  ইজনে সিজনৰ মংগল, সুখ আৰু বৃদ্ধিৰ বাবে এক প্ৰকৃত চিন্তা কৰে। প্ৰেমত ত্যাগ,যিকোনো পৰিস্থিতিত ভালপোৱা জনৰ ওচৰত ঢাল হৈ থিয় হোৱা, মুকলি, সৎ মন, আৰু ইজনে সিজনৰ লগত দুৰ্বল হোৱা, ভয়, আশা আৰু সপোন ভাগ কৰা ইত্যাদি নিহিত হৈ থাকে।  প্ৰেমত দুয়োৰে জীৱনৰ উত্থান-পতনৰ মাজেৰে ইজনে সিজনক সমৰ্থন আৰু উৎসাহিত কৰে সুন্দৰকৈ আগুৱাই নিবৰ বাবে।

প্ৰেমত ইজনে সিজনক মৰম কৰা,দুয়োৰে মাজত এক শক্তিশালী আৱেগিক বন্ধন, দুয়ো দুয়োৰে কেয়াৰ লোৱা,আজীৱন একেলগে থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে শাৰীৰিক আৰু আৱেগিক ঘনিষ্ঠতা, কাষত পোৱাৰ প্ৰবল শক্তিশালী ইচ্ছা, ইজনে সিজনৰ  প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়।

প্ৰেমত দুয়ো দুয়োৰে চিন্তা, অনুভৱ, আৰু সময়ক মূল্য দিয়া লগতে শলাগ লয়।

প্ৰেমে মানুহক শিকায় ভালপাবলৈ, মানুহ হ’বলৈ। মানুহৰ অৰ্থাৎ জীৱনৰ অবিহনে প্ৰেম আৰু প্ৰেমৰ অবিহনে জীৱন দুয়োটাই অবাস্তৱ কল্পনা। প্ৰেম আৰু জীৱনৰ মাজতেই সৃষ্টি হয় এখন সেউজীয়া পৃথিৱী,য’ত বাস কৰে হাজাৰজনৰ বুকুৰ হেঁপাহবোৰ, য’ত থাকে ভালপোৱাজনৰ মনৰ অভিমানবোৰ, যাৰ প্ৰতিটো ঠিকনাতেই থাকে এখন ভালপোৱাৰ চোতাল,য’ৰ প্ৰতিজনৰ হৃদয়তে ভাহি থাকে এটি প্ৰেমৰ সুৰ…।।

Love means a silent smile from your heart…..

প্ৰেম হ’ল হৃদয়ৰ কোনো নিভৃত কোণৰ পৰা ওলাই অহা এটা নীৰৱ হাঁহি। জীৱনৰ এই বিশাল মঞ্চত পৰিস্থিতি অনুযায়ী মানুহ বহুবাৰ প্ৰেমত পৰিব পাৰে। কিন্ত নিৰ্দিষ্ট এজনৰ বাবে যেতিয়া হৃদয়ৰ আলফুলীয়া সপোনবোৰ সাৰ পাই উঠে, সেয়াই সঁচা ভালপোৱা। হৃদয়ে বিচাৰি পায় চিনাকি হৃদয়ৰ সান্নিধ্য, সৃষ্টি হয় প্ৰেমৰ অশান্ত প্লাৱন। আপোন হৈ পৰে আপোনজনৰ সুখবোৰ, দুখবোৰ। ভাললগা হৈ পৰে কৰ্তৃত্বভৰা আবদাৰবোৰ। অহৰহ কাণত বাজি উঠে প্ৰিয়জনৰ সুৰ আৰু অস্পষ্ট ফুচ্‌ফচ্‌নিবোৰ। প্ৰেয়সীৰ এটি মাত্ৰ মিচিকিয়া হাঁহিত ৰাতিবোৰে অনিদ্ৰাত ভোগে, প্ৰিয়জনৰ আপেক্ষাত হৃদয়ত জাগি উঠে মিঠা যন্ত্ৰণাৰ সুবাস।

আচলতে প্ৰেমৰ কোনো পৰিসীমা নাই। ইয়াক কোনো শব্দ আৰু বাক্যৰে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিবও নোৱাৰি। ই অনন্ত, ই অসীম। পৃথিৱীৰ প্ৰত্যেকৰে হৃদয়ত প্ৰেমৰ অনুভূতি থাকে। অৰ্থাৎ ই এক বিশ্বব্যাপী পবিত্ৰ স্বৰ্গীয় অনুভূতি, যাক মাথোঁ অনুভৱ কৰিব পাৰি।।

ৰাহুল চেতিয়া, চিলাপথাৰ,৬০০৩০৯৮২৩৩