Showing posts with label জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪. Show all posts
Showing posts with label জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪. Show all posts

Wednesday, June 12, 2024

দ্বিতীয় বছৰ,জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪ কবিতা শিতান ২

 দ্বিতীয় বছৰ,জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪

কবিতা শিতান -২


■❤️মৰম❤️

✍️মনজিৎ দাস
বৰুৱাজানী, কামৰূপ,অসম
Ph:৭৬৩৬৮০৯৪৪০

ভালে থাকিবা দে কলিজা।
*সদায় সুখত থকা।*
*মোৰ ভাল পোৱাক অপমান কৰি,*
*নিস্বাৰ্থ প্ৰেমক উপলুঙা কৰি,*
*তুমি শান্তিত থাকা।*


*তোমাৰ হয়টো মনত নাই,*
*সেই কথা বোৰ,*
*যিদিনা তুমি কৈছিলা*
*তুমি সদায়ে মোৰ।*

*কিমান শপত দিলা তুমি,*
*তোমাৰ পৰা আঁতৰি আহো বুলি,*
*আজি গুচি গলা তুমি*
*মোক অকলসৰে এৰি।*

*সেয়ে কওঁ তোমাক আজি*
*নকৰিবা এনেকুৱা মিছা অভিনয়,*
*নেদেখুৱাবা এনে প্ৰেমৰ নাটক,*
*যেনেকৈ আছা তেনেকৈয়ে থকা,*
*মোৰ কলিজা,*
*তুমি শান্তিত থাকা।*



সৌন্দৰ্য্য কত বিচাৰি পাবা
                 ✍️ আৰতি শৰ্মা। 
        বাইহাটা চাৰিআলি। 
          

মা'ৰ কপালৰ ৰঙা ফোঁটত
দেউতাৰ কপালৰ নিমখিয়া ঘামত 
সত্য উপাৰ্জন আৰু সৎ পথত 
সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি পাবা । 

বনৰীয়া ফুল ফুলা এখন ঘাঁহনিত,
উজ্জ্বল আৰু সোণালী চন্দ্ৰৰ তলত
গছৰ মাজেৰে যোৱা বতাহৰ মলয়াত 
সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি পাবা । 

গোলাপৰ কোমল পাহিত,
বিশুদ্ধতম বৰফেৰে আবৃত পাহাৰত 
মুক্ত মনৰ শিশুৰ হাঁহিত
সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি পাবা । 

ছন্দময় নৃত্যৰ সাগৰৰ ঢৌ'ত
সূৰ্য্যৰ জিলিকি থকা উষ্ণ চাঁৱনিৰ তলত
স্বচ্ছ নীলা আকাশত উৰি থকা চৰাইৰ মাতত 
সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি পাবা । 

কৃষকৰ হালোৱা গৰু হালত 
সেউজীয়া ধাননি পথাৰত 
ৰিক্সাৱালাৰ ফটা গোৰোহাত
সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি পাবা  । 
    ---------×--------


■সপোন

অজন্তা দত্ত বৰা,,,,নগাঁও


তোমাক বহুত ভাল পাওঁ
কিন্তু
কোৱাৰ সুবিধা কণ মিলা নাই
তথাপিও মনটোৱে হাহাকাৰ
কৰি আছে তোমাৰ বাবে আজিও ।
গোটেই ৰাতি তোমাৰ কথা
ভাবি ভাবি উজাগৰে পাৰ কৰো আজি বহু দিনৰে পৰাই 
তোমাক সদায় লগ পাওঁ
সদায় কথা পাতো আমি
সুখৰ দুখৰ আৰু বহুতো
তাৰ মাজতো তোমাক
ভালপাওঁ বুলি কব পৰা নাই মই আজিও।
কবলৈ মন যায়
কিন্তু
কলেই কিজানি তুমি আঁতৰি যোৱা মোৰ জীৱনৰ পৰা ।
সেইবোৰ কথা ভাবিয়েই
কোৱা হোৱা নাই তোমাক
ভালপাওঁ বুলি ।



■  🌲বিশ্ব পৰিবেশ দিৱস🌲


ছায়া বালা বৰ্মন। বিজনী, চিৰাং 


সকলোৱে মিলি আহা 
আমি গঢ়ো সেউজীয়া প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ।
এইবোৰৰ উদ্দেশ্যে ---
ৰাখিম ভূমি পুণৰোদ্ধাৰ, 
মৰুভূমি দূৰীকৰণ,
খৰাং স্থিতিস্থাপক,
বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰা 
উদ্যোগ সম্প্ৰদায়
ব্যক্তি সকল একত্ৰিকৰণ হোৱা।
লাহে লাহে হেৰাই যাব 
যান্ত্ৰিক পৃথিৱীৰ,
আমি পাহৰি 
সেউজীয়া ধৰনী 
সজাওঁ সেউজীয়া কৰি
এটি এটি বৃক্ষৰোপণ কৰি।
আহা সজাগ হও,
সংৰক্ষণ কৰোঁ গছৰ পুলি।
সকলোৱে একত্ৰিত হৈ শপত লওঁ,
জলবায়ু পৰিৱৰ্তন,
বনধ্বংস বন্ধকৰণ,
প্লাষ্টিক মুক্ত প্ৰদুষণ,
যানবাহনৰ প্ৰদুষণ,
ৰাসায়নিক কৃতনাশক দ্ৰব্য বন্ধকৰণ।

ধৰি ৰাখোঁ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ,
যতন লওঁ গছ-গছনি,
এডাল এডাল কৰি 
ৰুই দিওঁ গছ পুলি,
নিৰ্মল কৰোঁ ধৰিত্ৰী।
উশাহ-নিশাহ নহ'ব কষ্ট 
কাৰ্বন ডাই অক্সাইড আতৰাই 
অক্সিজেন আনো 
সু-স্বাস্থ্য গঢ়ি তোলো প্ৰতিজন।
চাৰিওফালে সুশোভিত কৰি 
পৰিবৰ্তন কৰোঁ,
প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ সৌন্দৰ্য্যৰে গঢ়ো,
বসুমতী আইক শীতল ৰাখোঁ।
গছ ৰোপণ,
আৱৰ্জনা হ্ৰাস,
জীৱনশৈলীৰে 
বিশ্ব পৰিবেশ দিৱস 
হাতে কামে কৰি 
প্ৰতিবছৰে উদযাপন কৰোঁ 
বিশ্ব পৰিবেশ দিৱস।


সেউজীয়া পৃথিৱীৰ অন্বেষণত

আয়নাল হক,ধুবুৰী 


গৰম গৰম বুলি চিঞৰি থকাতকৈ
সচেতন হওঁ আহক
গছ-গছনি কটা বন্ধ কৰি
নতুন পুলি ৰোৱক।

গোলকীয় উষ্ণতা বাঢ়ি আহিছে
দিনৰ পাছত দিন
এনেদৰে আৰু বাঢ়ি থাকিলে
জলবায়ু হ'ব আৰু ভাৰসাম্যহীন।

সভ্যতাৰ নামত অট্টালিকা সাজি
সেউজীয়া কৰিছোঁ নাশ
হাতৰ কুঠাৰ ভৰিত মাৰিছোঁ
আনিছোঁ নিজৰ বিনাশ।

বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস বুলি
ৰোৱা হয় গছৰ পুলি
সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা নোহোৱাৰ বাবেই
অকালতে যায় মৰি।

কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড, কাৰ্বন-মন'-অক্সাইডে
গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি কৰে
এইবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ
গছ-গছনি ৰুব লাগে।

শব্দ প্ৰদূষণ,বায়ু প্ৰদূষণ
নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ হ'লে
নাগৰিক হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব
সকলোৱে পালিব লাগে।

জন সজাগতা বৃদ্ধি কৰি
পৰিৱেশ ৰক্ষা কৰোঁ আহক
সেউজীয়া আমাৰ পৃথিৱীখনি 
আৰু সেউজীয়া হৈ উঠক...।

            °°°°°°°°°°

পৰিৱেশ



সেউজীয়াৰ নিমিত্তে ব'লা যাওঁ আগুৱায়
ছাঁ ৰ পিছে পিছে ঘূৰিছোঁ
যায় গুচি প্ৰখৰ বেগে
ৰিবৰিব মলয়া পৱন
যিয়ে তাৰ শব্দবোৰ লুকাই থয়
কোনোবা অজান ঠাইত
কিনকিনিয়া বৰষুণজাক
যিয়ে তাৰ কথাবোৰ সোমাই থয়
শুভ্ৰ মেঘমালাৰ খোৰোঙত। 

সেই তাহানিৰ শস্য শ্যামলা পথাৰখন
ইটাভাটাৰ ধোৱাত মৰহি গ'ল
মেচিনৰ আৱাজ
সৱতে অপূর্ব সাজ
সেউজ পিন্ধা সেই পাহাৰবোৰ 
নঙঠা হৈ কি বিচাৰিছে? 
ৰাস্তাৰ কাষে কাষে হাঁহি থকা
সেই আলফুলীয়া বিৰিখবোৰ 
আজিকালি নিধান হৈছে
হত্যা কৰি কৰি সিহঁতক
শুকান চামৰাৰ সমুদ্ৰ সজাইছে।

দূৰৈৰ পৰা দেখা যায়
ওখ ওখ কংক্রিটৰ দেৱালবোৰ
যিবোৰে ৰিঙিয়াই মাতে প্ৰতিনিতে 
হাবিবোৰ আঘাতপ্রাপ্ত হ'ল
নিতৌ শুনা যায়
নিৰস কান্দোনৰ শব্দ
আধুনিকতাৰ আগ্ৰাসন
চৌপাশে যানবাহন। 

বনৰীয়া জীৱ-জন্তুয়ে কাণে কাণে
ফুচফুচাই ক'লে- 
সিহঁতবোৰ হেনো বৰ বিপদত
কৰ্কশ আজি
পখীৰ কলৰোল, 
অজন স্তৰৰ ফাট মেলিলে
সূৰুযৰ খং বাঢ়িলে
মৌনতা জানো সমাধানৰ পথ? 
ধৰিত্ৰীৰ কপালত যেন লিখা আছে
কুৰি শতিকাৰ সাৱধান বাণী
'জীৱশ্রেষ্ঠৰ ভয়ানক কৰ্মফল'
সেউজীয়াৰ নিমিত্তে ব'লা যাওঁ আগুৱায়। 
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
বাহাৰুল ইছলাম (শিক্ষক) 
বালিজান, মৰিগাঁও



■তন্ময় ভাৱনা

অনন্ত কুমাৰ ভূঞা

শব্দ ৰাগিণীৰ
সুৰধ্বনি গভীৰ নিশা 
সাধনাৰ নিবিড় সপোন ।
কোনে বজায় বাঁ‌হীৰ সুৰত
বিৰহী গীতৰ সুৰ 
শব্দ সাঁ‌কোত বগোৱা মন 
নিৰ্মোহ মায়াজাল
তন্ময় ভাৱনাত
মৃন্ময় মূৰ্তিয়ে সাৰ পায়
পুৱতি নিশা ।

দ্বিতীয় বছৰ,জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪

দ্বিতীয় বছৰ,জুন মাহ ১-১৫ সংখ্যা ২০২৪

কবিতা শিতান ১


■ধনী মানুহৰ খং

 প্ৰিয়ংকা চমুৱা, ঢকুৱাখনা, লখিমপুৰ


দুখীয়াৰ দুখ

ধনীৰ সুখ

হেলান দিবপৰা আৰামী আসন

নাখাই পেলাই দিয়া উভৈনদী খাদ্য

তথাপি মনত খং।


দুখীয়াৰ উৰুখা পজা

শান্তিৰ আলয় সেয়া

ধনীৰ উৰুঙা, নিজান ঘৰ

হাতত তুলি দিয়া মাংস ভাত য'ত এলাগী

হাঁহি বোৰ মলীন তাত।


নিজৰ ভাল লগা বোৰ নাপালেই ধনীৰ খং

দুখীয়াৰ আত্ম সন্মান সানি কৰি চাই ৰং

নিজৰ ক্ষেত্ৰত কিন্তু বৰ সচেতন

পিছে হ'লে কি হ'ব

সত্য সুন্দৰ সদায় 

এদিন ওলাই পৰে প্ৰকৃত ৰং

সফলতা বিফলতাৰ বাৰ্তাৰ হয় অন্তিম শয়ন

সেয়েহে ধনী মানুহৰ উঠে বৰ খং।



■তাই আহিব নে?

মিন্টু গোৱলা, লখিমপুৰ, কদম


লাহে লাহে বেলিটি লহিয়ালে

চোতালৰ বকুলজোপাৰ তলত  বহি

 প্ৰেয়সী আহিব বুলি অপেক্ষাত আছোঁ।


বেলিটি ৰঙা হৈ পাহাৰৰ চুক

 এটাত সোমাই পৰিছে 


 কিন্তু ??


ইমান অপেক্ষাৰ পিছতো তাই নাহিল ।


তাই আহিব বুলি আশাক নিৰাশা

 নকৰি হেঁপাহৰে অপেক্ষাত আছোঁহি ,

তাইৰ কথাবোৰ ভাৱি।


 প্ৰিয় প্ৰেয়সী জনী  আহিলে 

বকুলজোপাৰ তলত দুয়ো 

নীৰৱে বহি পাতিলোঁ 

হেঁতেন বুকুৰ গোপন কথাবোৰ 


তাই আহিব বুলি 

অপেক্ষা কৰি আছোঁহি।


তাই আহিলে মোৰ বুকুখন 

 এখনি প্ৰেমৰ সাগৰ হৈ  বৈ যায় 

য'ত বৈ যায় মৰম, ভালপোৱা,আৱেগ, 

অনুভূতি,খং,অভিমান বোৰ ।


তাই আহিব নে ??

চোতালৰ বকুলজোপাৰ তলত ।




■ফাগুন ‌

✍️পৰী প্ৰিয়া


ফাগুন হৈ নামি আহা , 

শিমলুৰ জুইফুল হৈ তোমাক আৱৰি ৰাখিম । 

বাউলী পছোৱাজাকৰ সুবাস লৈ 

ধূলিয়ৰি বাটটোত বিষাদৰ সাক্ষী হৈ 

সৰাপাতৰ কাহিনী শুনিবলৈ 

তুমি ফাগুন হ'বই লাগিব । 

পলাশৰঙী সপোনৰ বুকু জুৰাই 

লঠঙা ডালত মদাৰৰ পাহি জিলিকাই 

প্ৰেমিক বৰষুণজাকত হৃদয় জুৰাবলৈ 

তুমি ফাগুন হৈ আহিব লাগিব । 

ভালপোৱাৰ ৰহণ সানি  

সপোনৰ বৰঘৰত 

মিলনৰ চুক্তি কৰিবলৈ 

তুমি জানো ফাগুন হৈ নাহিবা ? 

নিঠৰুৱা দেহত নতুনত্বৰ সঞ্চাৰ কৰি 

বিষাদ বেদনাত নিজকে আঁতৰাই ৰখাৰ 

প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰিবলৈ 

ফাগুন হৈ তুমি জানো নিজক সলাব পাৰিবা ? 

নালাগে তুমি সলনি হ'ব ! 

প্ৰেম , ভালপোৱা , মৰম আৰু 

তলসৰা সৰাপাতৰ বেদনাৰ সাৰথি  হৈ 

তুমি ফাগুন হৈয়ে জিলিকি ৰোৱা ।

দুষ্ট ফাগুনৰ উন্মুক্ত উন্মাদনাত 

সৃষ্টিৰ বীজ সিঁচি 

জীয়া কাহিনীৰ এমুঠি আৱেগ হৈ 

তুমি জিলিকি ৰোৱা ফাগুন ।


                                        

    ■  এনেকৈয়ে হেৰাল মোৰ সপোন!

নাছিৰ আহমেদ, গোৱালপাৰা



এনেকৈয়ে হেৰাল মোৰ সপোন !

এতিয়া মই ক'ত যাওঁ,কি কৰোঁ

নীলাভ, তুমিয়েই কোৱা প্ৰিয়তম ?


সৌ সিদিনা তুমি যে  ৰুইছিলা গোলাপজুপি  ----  

 এতিয়া এপাহ দুপাহকৈ  ৰঙচুৱা ফুল ফুলিছে ।

বাৰীৰ ঢাপত গছৰ ডালত  নানা ৰঙৰ সুমিষ্ট ফল                              

দোঁ খাই ভৰি ভৰি পৰিছে ।

তাৰ ফাঁকেদি সৰকি আহিছে মৃদু  মলয়া বতাহ।

সৰু বৰ চৰাইবোৰে আমালৈ ভূমুকি চাইছে ;

ইনাই বিনাই কান্দিছে !

তুমি নাই নহয়, সেই কাৰণে !

কোঠাত সিঁচৰতি হৈ পৰি আছে

তোমাৰ অযত্ন পালিত বিভিন্ন সাজ।


কবি গুৰুৰ ভাষাত -----

চিহ্ন সেথা পড়ে আছে, হেথা তুমি নাই !

মোৰ কলিজাৰ কেঁচা তেজ টোপ টোপকৈ সৰিছে।


এনেকৈয়ে হেৰাল  মোৰ সপোন!

এতিয়া মই ক'ত যাওঁ, কি কৰোঁ

নীলাভ , তুমিয়েই কোৱা মোৰ সোণ ?

তুমি  কৈছিলা , সেউজ বননিৰে ভৰা আমাৰ বাৰী ;

কোনোবাই বিচাৰিলে বিলাই দিব পাৰিম

পাচিয়ে পাচিয়ে অম্লজান ।

অথচ! সামান্যতম অম্লজানৰ বাবেই -------

বিষাক্ত বিষাণু ক'ৰোনাই আজি ,কি কম !

তুমি প্ৰায়েই মোক বুকুত আওজাই লৈ কৈছিলা :

আমাৰ প্ৰেম চিৰ যুগমীয়া।

মোৰ কপালত ফুলি থকা দগমগীয়া ৰঙা বেলিটো

পোহৰাই ৰাখিব আমাৰ ঘৰ চিৰদিন চিৰকাল।

কিন্তু এচকুৱা ঢোৰা কাউৰীৰূপী ঈশ্বৰ!

জাপানী পুতলাৰ বেইমান ঈশ্বৰ !

একে থাপে নুমাই দিলে  কপালৰ ৰঙা সূৰুযকণ !!


এনেকৈয়ে হেৰাল মোৰ সপোন !

এতিয়া মই ক'ত যাওঁ,কি কৰোঁ

নীলাভ , তুমিয়েই কোৱা মোৰ প্ৰাণ ?

মোৰ চকুৰ পানী গোট মাৰি বৰফ হ'ল

বুকুৰ ভিতৰত  স্তূপীকৃত হ'ল প্ৰকাণ্ড শিলাখণ্ড !


এতিয়া কাৰ ওচৰলৈ যাওঁ

কোনে বুজিব মোৰ হৃদয়ৰ ব্যথা!

কোনোবা আছেনে এনে সুহৃদ ,

মোৰ সতীৰ্থ প্ৰিয় কবি বন্ধু ?

মোৰ বুকুত উপৰ্যুপৰি প্ৰহাৰ কৰি কৰি

দুচকুৱেদি বোঁৱাই দিয়া এসাগৰ ফেনিল জলোস্বাস!


সেইবুলি মই অকাল মৃত্যুকো আকোঁৱালি নলওঁ

নীলাভ ,তুমিয়েই জানো কোৱা নাছিলা :


" Our love is Divine

 Our love is Eternal,

No body in the world including God

May be separated our temporary body

But not able to  depart our United Soul !


  এনেকৈয়ে হেৰাল মোৰ সপোন !

এতিয়া ক'ত যাওঁ , কি কৰোঁ

নীলাভ ! নীলাভ! তুমিয়েই কোৱা প্ৰিয়তম ?

এনেকৈয়ে হেৰাল মোৰ সপোন !!



■ নিভাঁজ অনুভৱ 

✍️ সংগীতা ডেকা , ৰঙিয়া



নীলিম প্ৰেয়সী নীলাভ প্ৰিয়া মই

ডাৱৰৰ শুভ্ৰতাত লুকাই থৈছো 

সাতোৰঙী সপোনৰ এমুঠি আশা....!

আকাশৰ সীমনাত মেলি দিম আজি , 

কবিতা কবিতা লগা 

এক অজান শিহৰণ.....

তুমি বাৰু সজাবানে ? 

মোৰ শব্দৰ বিন্যাসত

তোমাৰ হৃদয়ৰ 

সেই নিভাঁজ অনুভৱক ?


■অহংকাৰীৰ অহমিকা



এই যে সুখৰ ওৱাদানিৰে 

পৰিপূৰ্ণ মধুজাখনত 

অহংকাৰীৰ অহমিকাৰ

আধিক্য অধিক।

কিন্তু অহমিকা সদায়েই যে 

কুন্ধচ স্বৰূপে খ্যাত।

তথাপিও কিয় বাৰু 

অহংকাৰীৰ অহমিকাৰ 

নহয় অন্ত।

বিমোহন যদিও 

তেওঁলোকৰ সৌন্দৰ্য,

তথাপিও ক্ষণে ক্ষণে 

বুকুত জীয়াই ৰাখে 

অহমিকাৰ প্ৰতিচ্ছবি।

পাহৰি যায় অ' তেওঁলোকে 

যে অহংকাৰে জীৱনৰ 

অন্তিম প্ৰতিচ্ছবি।

জীৱাত্মাই ক্ষণে ক্ষণে 

বিচাৰে কেৱল 

অহংকাৰৰ পৰা মুকুতি।

এই যে অমানুষিক অহংকাৰ

এই অহংকাৰে সঁচাকৈয়ে 

নাশ কৰে অ' 

মানৱৰ মূল্য।

তথাপিও নাই 

অহংকাৰীৰ অহমিকাৰ অন্ত।



নাম: হিয়া মণি ডেকা 

জিলা: কামৰূপ গ্ৰাম্য

ঘৰ: হাজো ( বাগটা)

শ্ৰেণী: একাদশ শ্ৰেণী



■*পছোৱা বতাহৰ পৰশ*


        🖋️মাম্পী দাস,(চান্দিনী)

       ৰানীপুখুৰী ভালুকমাৰী, (হোজাই)


গছজোপা মোৰ লগত মিচিকি-মিচিকি হাঁহি পাতিছে কথা 

মই শুনি আছোঁ দুহাত মেলি।

 

বতাহ বৈ থকা চাৰিওফাল

দেহাটো ঠাণ্ডা হৈ বতাহৰ লগত মিলি গৈছে।


দেহা-মন চুইছে শিহৰনত

কিমান যে লাগিছে শান্তি

কাকো বুজাব পৰা নাই?


বসন্তত বৰদৈচিলাৰ কালজয়ী বতাহ 

এজাক বৰষুণ আহিল বুলি 

জোৰকৈ উৰিছে আৰু দৌৰিছে বৰদৈচিলা।


শীতল লাগিছে বতাহক স্পৰ্শ কৰাৰ লগে লগে 

কিমান ভাল লাগিছে বুজাব পৰাই নাই।


পছোৱা বতাহত গছ-গছনিবোৰে 

ইফালে সিফালে হালি-জালি নাচিছে।


সন্ধিয়া এন্ধাৰ নামিব বুলি 

এক আধৰুৱা প্ৰকৃতিৰ দৃশ্য সন্মুখত থিয়।


সূৰ্য অস্তৰ সময়ত ৰঙা ৰং

মনোৰম এক নেদেখা চিত্ৰ

 পশ্চিম আকাশে কঢ়িয়াই আনিছে চকুলৈ।

পূৰ্বৰ লেখা সমূহ পঢ়িবলৈ ইয়াত ক্লিক কৰক »

প্ৰকাশ পালে কবি ৰাহুল চেতিয়া চিলাপথাৰ প্ৰথম খন কাব্য গ্ৰন্থ "মায়াবিনী আউসীৰ এটি জোনাকী"

 কবিৰ চমু পৰিচয়: কবিৰ জন্ম ১৯৯৬ চনৰ ১৩ মাৰ্চত ফাগুনৰ ৬ তাৰিখে ধেমাজি জিলাৰ নিলখ পূৰ গাওঁত। কবিৰ পিতৃ স্বৰ্গীয় দিলীপ চেতিয়া আৰু মাতৃদ্বয়ৰ না...