জীৱনৰ কিছু সৰাপাত:ৰাহুল চেতিয়া

 #জীৱনৰ কিছু সৰাপাত:

✍️ৰাহুল চেতিয়া

এই জীৱনটো আপুনি যি বনাইছে।  যিয়েই নহওক, কেতিয়াবা গোলমাল হ’ব, ই এক সাৰ্বজনীন সত্য।  কিন্তু ভাল কথাটো হ’ল আপুনি সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে যে আপুনি ইয়াক কেনেকৈ গোলমাল কৰিব।  ছোৱালীবোৰ আপোনাৰ বন্ধু হ'ব - যিয়েই নহওক তেনেকৈয়ে কাম কৰিব।  কিন্তু মাত্ৰ মনত ৰাখিব, কিছুমান আহে, কোনোবা যায়।  যিবোৰ সকলো কথাতে আপোনাৰ লগত থাকে - তেওঁলোক আপোনাৰ প্ৰকৃত বেষ্ট ফ্ৰেণ্ড।  সেইবোৰ এৰি নিদিব।  লগতে মনত ৰাখিব, ভনীয়েকে পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলে।  প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ কথা ক’বলৈ গ’লে ভাল, সিহঁতো আহিব আৰু যাব।  আৰু বেবী, মই ক’বলৈ বেয়া পাওঁ, বেছিভাগেই - আচলতে প্ৰায় সকলোৱেই আপোনাৰ হৃদয় ভাঙি পেলাব, কিন্তু আপুনি হাৰ মানিব নোৱাৰে কাৰণ আপুনি হাৰ মানিলে আপুনি কেতিয়াও আপোনাৰ আত্মাৰ সঙ্গীক বিচাৰি নাপাব।  আপুনি কেতিয়াও সেই অৰ্ধেক বিচাৰি নাপাব যিয়ে আপোনাক সম্পূৰ্ণ কৰি তোলে আৰু সেইটোৱেই সকলো কামতে যায়।  এবাৰ বিফল হ’লেই সকলোতে বিফল হ’ব বুলি ক’ব নোৱাৰি।  চেষ্টা কৰি থাকিব, ধৰি ৰাখক, আৰু সদায়, সদায়, সদায় নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক, কাৰণ যদি নহয়, তেন্তে কোনে কৰিব, চুইটি?  গতিকে মূৰটো ওখ কৰি ৰাখক, চিবুকটো ওপৰলৈ তুলি ৰাখক, আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল হাঁহি মাৰি থাকিব, কাৰণ জীৱনটো এটা ধুনীয়া বস্তু আৰু হাঁহিবলৈ বহুত আছে।”

ডিচেম্বৰ মাহৰ দ্বিতীয় সংখ্যা

সম্পাদকীয়

জোনাকী হৈছে অসমীয়া ভাষাত  প্ৰথম ধেমাজি জিলাৰ পৰা  প্ৰকাশিত অসমীয়া সাপ্তাহিক ই-আলোচনী । অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰাৰ লগতে অসমৰ চুকে কোনে সিঁচৰিত হৈ থকা ন- পুৰণি সাহিত্যিক সকলক ডিজিটেল জগতত উচিত স্বীকৃতি দিয়াৰ উদ্দেশ্যে আগত ৰাখি ২০২২চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ২০ তাৰিখৰ পৰা প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক ৰাহুল চেতিয়াৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছে । আলোচনীখনে  অসম তথা   বহি:ৰাজ্য হায়দৰাবাদত বসবাস কৰা প্ৰবাসী অসমীয়া  পাঠকৰ বিপুল সঁহাৰিত প্ৰথম বছৰৰ দ্বিতীয় মাহৰ দ্বিতীয় সংখ্যক লেখা ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ন কৰিছে । আলোচনীখনত দুটা মাহত ৫০ গৰাকীতকৈও অধিক লেখক লেখিকাৰ গল্প,উপন্যাস,প্ৰবন্ধ,কবিতাকে আদি কৰি মুঠ প্ৰায় ২০০ৰো অধিক লেখা প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে|

প্ৰকাশ পালে *জোনাকী* সাপ্তাহিক ৱেব আলোচনীৰ প্ৰথমবৰ্ষৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ  দ্বিতীয় সংখ্যক সংখ্যাটি

*🟣আলোচনীৰ লেখা সমূহ পঢ়িবলৈ ইয়াত চুই দিয়ক 👇🏽*https://jonakimegazine.blogspot.com*

*🔴আপুনিও আমাৰ আলোচনীত লেখা প্ৰকাশ কৰিব বিচাৰে যদি ইয়াত চুই দিয়ক 👇🏽*

https://wa.me/message/2WSXPK4AMUAXJ1

  *🔴আপুনিও আমাৰ আলোচনীৰ সৈতে জড়িত হবলৈ তলৰ লিংকটোত ক্লিক কৰক* https://chat.whatsapp.com/GpvvvMs6tWYCY5FwWkYSnB *

সম্পাদকীয়:অক্টোবৰ মাহৰ চতুৰ্থ সংখ্যা

সম্পাদকীয়:

শাৰদীয় সুবাস ভৰা আনন্দৰ উৎসৱ হ'ল দীপাৱলী। দীপাৱলী হ'ল পোহৰৰ উৎসৱ। এই উৎসৱত সমাহাৰ ঘটে আনন্দ, আশা আৰু উন্মাদনাৰ। কিন্তু এইবাৰৰ দীপাৱলীত দেশৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকে এই আনন্দৰ পৰা বঞ্চিত হ'ব। এফালে, দেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত চাকি, ৰং-বিৰঙৰ বিজুলী লাইট, ফটকা-আতচবাজীৰ বজাৰ বহিছে, আনফালে আকৌ শ শ লোকে বুকুত লৈ ফুৰিছে দুখ আৰু বেদনাৰ বোজা।
লক্ষ্মী আৰু কালী পূজা কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নৰকাসুৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি জ্বলোৱালৈকে, বন্দি চোৰ হিচাপে দিনটো পালন কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মহাবীৰৰ নিৰ্বাণলৈকে ভাৰতত দীপাৱলীৰ বহু তাৎপৰ্য্য আছে।
‘দীপাৱলী’ শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা দীপাৱলীক সমগ্ৰ বিশ্বতে ভাৰতীয়সকলে পালন কৰা পোহৰৰ উৎসৱ হিচাপে জনপ্ৰিয়ভাৱে জনাজাত।
যদিও এই উৎসৱৰ তাৎপৰ্য্য এটা অঞ্চলভেদে বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে, তথাপিও মন্দিৰ আৰু ঘৰত মাটিৰ লেম্প জ্বলোৱা (বা আধুনিক যুগত ৰঙীন বৈদ্যুতিক আলোকসজ্জা ব্যৱহাৰ কৰা) সাধাৰণ উপাদান।
উত্তৰ ভাৰতত ৰামৰ অযোধ্যালৈ বিজয়ী প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে (নিৰ্বাসনৰ সমাপ্তি আৰু ৰাৱণৰ ওপৰত বিজয়ৰ পিছত) দীপাৱলী পালন কৰা হয় বুলি কোৱা হয় যদিও দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহে ইয়াক কৃষ্ণৰ হাতত অসুৰ নৰক বধ বুলি পালন কৰে  আৰু তেওঁৰ পত্নী সত্যভামা।
দেশৰ সৰহভাগ লোকেই দীপাৱলী উদযাপনত ব্যস্ত থাকিব। কিন্তু তাৰমাজতে এই আনন্দ-উল্লাসৰ সময়চোৱাত নিজৰ পৰিয়ালৰ পৰা দূৰত থাকিব একাংশ। সীমান্তত থিয় হৈ দেশৰ নিৰাপত্তা সুনিশ্চিত কৰাৰ স্বাৰ্থত জোৱানসকলে দীপাৱলীত নিজৰ ঘৰৰ পদূলিত জ্বলাবলৈ নাপাব চাকি-বন্তি। সীমান্তত সুৰক্ষা সুনিশ্চিত কৰা জোৱানসকলৰ বাবেই আমি শান্তিৰে নিজৰ ঘৰত উদযাপন কৰিব পাৰিম এই পোহৰৰ উৎসৱ। কিন্তু তেওঁলোকৰ হৃদয়ত থাকিব সেনা বাহিনীত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে ঘৰত কৰা দীপাৱলীৰ আনন্দৰ স্মৃতিবোৰহে।
এনেদৰেই যেন এইবাৰ সুখ-দুখৰ মাজত দেশবাসীয়ে পালন কৰিব দীপাৱলী। দীপাৱলীৰ পোহৰ আৰু আনন্দই আমাৰ জীৱন উজ্বলাই তুলিব। আন্তৰিকতাৰে ইজনে সিজনক জনাব দীপাৱলীৰ শুভেচ্ছা। আৰু আশা কৰো এই পোহৰৰ উৎসৱে সকলোৰে মনৰ দুখ-বেদনা আঁতৰাই সুখেৰে জীপাল কৰি তুলিব সকলোৰে জীৱন।

অসমীয়া ভাষা তথা সাহিত্য চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰখনত এধানি অৰিহণা যোগাবলৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰা জোনাকী নামৰ অসমীয়া সাপ্তাহিক ই-আলোচনীখনৰ এই অক্টোবৰ মাহৰ শেষ সংখ্যাটো আপোনালোকৰ হাতত তুলি দিবলৈ পাই আমি নথৈ আনন্দিত হৈছোঁ। আলোচনী খনৰ বিগত সংখ্যা কেইটা সময়মতেই পঢ়ুৱৈৰ হাতত তুলি দিয়াৰ দৰেই আমি এই সংখ্যাটো আপোনালোকৰ সম্মুখলৈ আগবঢ়াই দিলোঁ। ফলাফল আপোনালোক পঢ়ুৱৈৰ হাতত। পঢ়ি ভাল পালে আমাৰ শ্ৰম সাৰ্থক হোৱা বুলি ভাবিম। জোনাকী এখন সৰ্বাংগসুন্দৰ ই-আলোচনী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ আপোনালোক সকলো পঢ়ুৱৈৰ আন্তৰিক সহযোগিতা আমাৰ কাম্য।

জয়তু জোনাকী আলোচনী।

ৰাহুল চেতিয়া
মুখ্য সম্পাদক
২৫/১০/২০২২

সম্পাদকীয়,

তুলসীৰ তলে তলে মৃগ পহু  চৰে ,

 তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই হৰধনু ধৰে "

 তুলসী  ঔষধি  গুণযুক্ত  এবিধ গছ। বিভিন্ন  পুৰাণত সুগন্ধি তুলসীক  সীতাস্বৰূপা,লক্ষ্মীস্বৰূপা  ,  বিষ্ণুপ্ৰিয়া, কল্যাণী নামেৰে  আখ্যা দিছে। জ্বৰ,কাহ, পানীলগা, বসন্ত  আদি    ৰোগত  তুলসীৰ পাত , ৰস,বীজ ঔষধৰূপে     ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ   পাতৰ ৰস বিশেষকৈ কৃমি,  পেলু আৰু বায়ুনাশক হিচাপে   প্ৰয়োগ কৰা হয়। 
                  অসমীয়া মানুহৰ  তিনিটা বিহুৰ অন্যতম কাতি   বিহু। কাতি বিহুক  কঙালী,  আন দুটা বিহুৰ মাঘ বিহুক ভোগালী আৰু ব'হাগ বিহুক ৰঙালী বিহু বোলা হয়। ব'হাগ বিহু কৃষি কাৰ্য কৰাৰ আগতে, মাঘ  বিহু কৃষি কাৰ্য সমাপ্তি হোৱাৰ পাছত আৰু  কাতি  বিহু দুয়োটা বিহুৰ মাজত অনুষ্ঠিত হয়। অৰ্থাৎ পথাৰ সেউজীয়া হৈ সঁজাল ধৰি গেঁৰ মেলা সময়ত। কৃষকৰ সেউজীয়া পথাৰ পোকে খাই যাতে নষ্ট কৰিব নোৱাৰে  তাৰ বাবে কৃষকৰ চিন্তা। বিহুৰ দিনা পথাৰলৈ গৈ নিৰীক্ষণ কৰে। সেইদিনা লক্ষ্মী দেৱীক  আগমনৰ বাবে যেন   আৰাধনা কৰা হয় যাতে  কৃষকৰ শস্যৰ পথাৰ নদন-বদন হৈ সময়ত ভঁৰাল  উপচি পৰে । 
                    আহিন মাহৰ   শেষৰ দিনা অৰ্থাৎ আহিন  আৰু কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ    দিনা কাতি বিহু পালন কৰা হয়। কাতি বিহুৰ দিনা সন্ধিয়া তুলসীৰ তলত চাকি  জ্বলোৱাৰ লগতে  ভঁৰাল ,  পদূলি,বাৰী, পথাৰ আদিত    চাকি জ্বলোৱা হয় ।ওখ বাঁহ   পুতি আকাশ বন্তি  জ্বলায়। পোহৰ দেখি পোক -পৰুৱাই  শস্য নষ্ট কৰিব যাতে নোৱাৰে    তাৰ বাবে এই প্ৰচেষ্টা  । কাতিৰ কুঁৱলী, কঁহুৱা,  তুলসী,শেৱালিৰ সুগন্ধ,  চাকি,আকাশ বন্তি, শৰতৰ   নিৰ্মল আকাশ, ফৰিংফুটা  জোনাক ,শুকুলা ডাৱৰ আদি     কাতি বিহুৰ সময়ৰ চিনাকি  পৰিৱেশ। ভাৰতৰ এজন   অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সাংসদ , সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ হেম   বৰুৱাৰ .....মমতাৰ  চিঠি  ....কবিতাটোৰ   একাংশলৈ এইখিনিতে মনত পৰিছে ... " সিদিনা আছিল কাতিৰ কুঁৱলী সনা এটা কোমল পুৱা /পদূলিত তল সৰা শেৱালিবোৰ  উপচি   আছিল। "
                  কাতি বিহুৰ  সময়ত কৃষকৰ ভঁৰাল মাঘ   বিহুৰ দৰে উভৈনদী হৈ   নাথাকে। মাঘ বিহু সঁচাকৈয়ে  ভোগালী। কৃষকৰ শস্য  চপোৱাৰ অন্তত মাঘ বিহুৰ  উৰুকাৰ নিশা ৰং-আনন্দেৰে   লগে -ভাগে এসাঁজ খোৱা  হয়। ৰাতিপুৱা মেজি জ্বলায় । ভোগৰ উৎসৱ ভোগালীৰ   যেন অন্ত নহয়। বাৰী-ঘৰ     শস্য - মৎস্যৰে উভৈনদী হৈ  পৰে বাবে সকলো ফালৰ   পৰাই  সুবিধা হয়। ভোগৰ  উৎসৱ ভোগালী হোৱাৰ  দৰে   ৰঙৰ উৎসৱ ৰঙালী বিহু  ।    চাৰিওফালে  বসন্তৰ পৰশত   গছে -বনে কুঁহিপাত ,কপৌ , কেতেকী,নাহৰ ,তগৰৰ  আমোলমোল সুবাস  । ঢুলীয়াৰ ঢোলৰ চেওত,  পেঁপাৰ মাতত বিহুৱা-নাচনীৰ  বিহু মৰা আনন্দৰ মাজত  সকলো ৰঙিয়াল হৈ পৰে;    কিন্তু কাতিবিহুৰ সময়ত    সেই আনন্দ-উল্লাহ দেখা   পোৱা নাযায়।এফালে    প্ৰদূষিত পৰিৱেশ, বজাৰত  বয়বস্তুৰ অত্যাধিক দাম, ভঁৰালত শস্যৰ নাটনি।    অন্যহাতে বানে ধুই নিয়া   পথাৰত কাঁচি লগাবলৈ   উপায় নোহোৱা বাবে বহুত  কৃষকৰ ভোগালীৰ বতৰতেই    কঙালী হৈ পৰে।কাতি বিহুৰ  সময়ত পূৰ্বৰ মাদকতা   নাথাকে। কেৱল কোনো   কোনো সংবাদ মাধ্যমেহে   কাতি বিহুৰ কঙালী   নোহোৱা কৰি ৰঙালী,  ভোগালীৰ দৰে উৎসৱমুখৰ   কৰি তুলিব খোজে।যি কি   নহওঁক কাতি বিহুৰ এক   সুকীয়া বৈশিষ্ট্য  আছে  ।  কৃষিজীৱী সমাজৰ নিজস্ব   পৰম্পৰাৰে এই বিহু পালন কৰি অহা হৈছে ।

অসমীয়াৰ অস্তিত্ব আৰু স্বকীয়তা শূন্যত খেপিয়াই ফুৰা পণ্ডিতে পথাৰত ৰোৱা গেঁৰেলী নহ’লেও অথবা ধানৰ থোক নোলালেও কাতি বিহু পাতে৷ পিছে, সর্বভাৰতীয় উৎসৱবোৰৰ কলেৱৰ বৃদ্ধি হৈ অসমীয়া কৃষ্টিক হেঁচা মাৰি ধৰাত খেদৰ কাৰণ দেখা নাপায়৷ কাতি বিহু কঙালী বুলি অথবা কঙালী কৃষ্টিৰ আত্মীয়তা সাৰোগত কৰি অসমীয়া জাতি চিৰতৰে জীয়াই থকাৰ সংকল্প ল’বলৈ নেতৃত্বৰ অভাৱ৷ দিছপুৰে জাতীয় চৰিত্রৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ শংকৰদেৱে বর্জন কৰা ধর্ম-সংস্কৃতিৰ আমদানি ঘটাবলৈ উদ্যোগ লোৱা পৰিলক্ষিত হওঁতে কাতি বিহুৰ আগমনলৈ সুকীয়া দৃষ্টি দিওঁ৷ কঙালী কৃষ্টিৰ সংজ্ঞা বদলি কৰোঁ৷ নতুন প্রজন্মৰ দিবাস্বপ্নলৈ শুধৰণি আগবঢ়াওঁ৷ কাতি বিহুত পৰিপূর্ণ ভঁৰালৰ সপোন ৰচনা কৰোঁ৷ এই কাতিৰ বিহুৰ পৰম্পৰাগত বিশ্বাসৰ মাজতেই ঘৰে ঘৰে লখিমী আহি উপচি পৰক তাৰেই কামনা কৰিলো৷

সম্পাদক

ৰাহুল চেতিয়া

১৮/১০/২০২২

সম্পাদকীয়

 সম্পাদকীয়:

প্ৰথম বছৰৰ প্ৰথম মাহৰ দ্বিতীয় সংখ্যা:

হৰিনাম ৰসে বৈকুণ্ঠ প্ৰকাশে

প্ৰেম অমৃত ৰ নদী৷

শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰে পাৰ ভাঙি দিলা

বহে ব্ৰহ্মাণ্ডক ভেদি৷৷

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ (জন্ম:১৪৪৯ - মৃত্যু:১৫৬৮) একেধাৰে এগৰাকী ধৰ্ম প্ৰচাৰক, সমাজ সংগঠক, সুগায়ক, নৰ্তক, অভিনেতা, কবি, চিত্ৰকৰ আছিল। শংকৰদেৱ অসমীয়া জাতি-সাহিত্য-সংস্কৃতি নিৰ্মাতা। তেওঁ সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্যৰে নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম অথবা একশৰণ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি অসমীয়া সমাজ-জীৱনক একত্ৰিত আৰু সংহতিত কৰিছিল। অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক জীৱনলৈ তেওঁ যি বিস্ময়কৰ অৱদান আগবঢ়াই গ'ল তাৰ বাবে তেওঁক মহাপুৰুষ আৰু অৱতাৰী পুৰুষ ৰূপে আখ্যা দিয়া হয়।

গুৰুজনাই যিদৰে ভক্তি ৰসৰ মাজেৰে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি শান্তি আৰু সম্প্ৰীতি অটুট ৰখা বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল আমিও গুৰুজনাৰ আদৰ্শ শিৰত লৈ কলমৰ মাধ্যমেৰে জাতি বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সমাজত শান্তি ৰ লক্ষেৰে লিখনি আগবঢ়াই লৈ যাব লাগিব। গুৰু জনাই নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ জৰিয়তে অসমৰ চুকে কোনে সকলো লোককে একতাৰ ডুলেৰে বান্ধি ৰাখিছিল।বহু দেৱতাক উপাসনা কৰাৰ পৰিবৰ্তে এক ঈশ্বৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰি এক ধৰ্ম আচৰণৰ পথ দেখুৱাই দিয়াত সফল হৈছিল, যিটো আমাৰ বৰ্তমান সমাজত শেষ হৈ যাব ধৰিছে।জাতি অজাতি লৈ কাজিয়া উচ্চ নিচ্ এইবোৰ ভেদ ভাৱ বৰ্তমান বহু গুণে বৃদ্ধি পাব লৈছে। যি শঙ্কৰে এক সমান অসমীয়া জাতি গঢ়িব খুজিছিল সেয়া এতিয়া ধ্বংস গৰাহত। এই সময়ত আমি যদি নিজকে সকলো ক্ষেত্ৰত সলনি কৰি তুলিব নোৱাৰো তেন্তে সেই ক্ষণ বেছি দুৰ নহয় যত আমি জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানু্হ হিচাপে নিজক চিনি পাব টান হব।

মায়াময়, জোনাকময়, স্নিগ্ধময় শৰত৷ বতাহত শেৱালিৰ আমোলমোল সুবাস আৰু সুবিশাল আকাশৰ শুভ্রতাই শৰত ঋতুৰ অপৰূপ প্রাকৃতিক পৰিৱেশক আৰু অধিক আকর্ষণীয় কৰি তোলে৷ প্রকৃতিৰ চাৰিওদিশৰ সেউজীয়াবোৰ ক্রমশঃ স্বচছ হৈ পৰে৷ পুৱাৰ সূৰুযে কুঁৱলীৰ আৱৰণ ফালি পৃথিৱীত পোহৰ বিলায়, গছ-দূবৰি বনত অশ্রু যেন নিয়ৰৰ কণিকা, আকাশত চন্দ্র আৰু তৰাৰ উজ্জ্বলতা– এই অপৰূপ শোভাত মনোমুগ্ধকৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি হয়৷ নিশাৰ পশ্চিম দিশলৈ গতি কৰি থকা জোনটোলৈ একেৰাহে চাই ৰওঁ অযুত ভাবনাত৷ শৰৎ ঋতুত চন্দ্রৰ সমৃদ্ধি হয় আৰু চন্দ্রৰ জ্যোতিৰে পৃথিৱীত থকা তৃণ-গুল্মাদিও সমৃদ্ধি হয়৷

শৰতে কঢ়িয়াই অনা দুগোর্ৎসৱত সকলোৰে শান্তিৰ হওক, মধুৰ হওক এয়ে কামনা কৰিছোঁ৷ সকলোৰে অন্তৰৰ ঘৃণা, হিংসা আঁতৰাই যেন স্থাপন কৰে মৰম আৰু ভাতৃত্ববোধ৷ সেউজীয়াৰ  হৈ পৰক সকলোৰে মন৷

''জোনাকী" ৰ সকলো পাঠক সমাজ, লেখকসকল, শুভাকাংক্ষীলৈ শাৰদীয় শুভ কামনা জ্ঞাপন কৰা লগতে পুনৰ আপোনালোকৰ পৰা মৰম আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰিছোঁ আৰু সদায় আপোনালোকে আলোচনী খনৰ বাবে দিহা পৰামৰ্শ আৰু সহায় সহযোগ আগবঢ়াব বুলি আশা ৰাখিলো।

আকৌ লগ পাম এটি নতুন উদ্দমেৰে এক নৱ সৃষ্টিৰ পাতনি সৈতে।

ৰাহুল চেতিয়া

মুখ্য সম্পাদক

জোনাকী সাপ্তাহিক ই আলোচনী