✍️লক্ষীন্দ্ৰ জুমন গগৈ
হেৰৌ মোৰ প্ৰেমৰ পখিলী
ভালে আছা নে তুমি ?
তোমাৰ সৈতে বাৰ্তালাপৰ সুবাস লভা
আজি বহুদিনেই হ'ল ।
বৰকৈ মনত পৰে মোৰ
জানানে তুমি ?
তোমাৰো হয়তো নপৰা নহয়
নিশ্চয় পৰে, মোৰ বিশ্বাস আছে ।
কিন্তু তুমি জানো সন্দেহৰ টোপোলাটি
এৰিব পাৰিছা ?
তোমাৰ অনুপস্থিতিত মোৰ হিয়া উচুপি উঠে,
কিন্তু কি কৰিম !
তোমাৰ সন্দেহবাদী মনটো দেখোন
সলনি হ'বই নোখোজে ।
বাৰ্তালাপৰ বিৰতিৰ বাবে
তুমি নাভাবিবা প্ৰিয়ে
মোৰ ৰিক্ত হৃদয়ৰ কেঁচা মৰমবোৰ
আনৰ হ'ল বুলি ।
এই কবিৰ প্ৰতিটোপাল তেজত
কেৱল তোমাৰেই চিনাকি ।
মৰমবোৰো ঠিক একেই
তুমি নামৰ পখিলাটিকহে
সাৱটিব খোজে ।
দুষ্ট চকুযুৰিও সুন্দৰীৰ আগত
অন্ধ হৈ পৰে ।
এগৰাকী সন্দেহহীন নাৰী হিচাপে
এদিন পুনৰ লগ পায় এক হোৱাৰ আশাৰে
আজিলৈ এৰিছো দেই প্ৰিয়ে,
কাব্য ৰচিবলৈ দেখোন সময়ে নোজোৰে ।।
সংলাপ-৩
✍️লক্ষীন্দ্ৰ জুমন গগৈ
ঢকুৱাখনা
:-অ প্ৰিয়তমা তোমাক দেখোন আজি-কালি অলপ বেছি ধুনীয়া লগা হৈছে ।
:-হয় নেকি ? হা: হা:...
:-ভাল লাগে তোমাক ।
:-অহ্.....। হয়তো ভাল লগাৰ বাবেই ধুনীয়া লাগিছে ।
:-প্ৰিয়তমা কথাবোৰ ঠিক তেনেকুৱা নহয় !
:-তেন্তে কেনেকুৱা নিবিড় ?
:-মোৰ চাগৈ এইবোৰ ভাল লগা নহয় ।
:-ভাল লগা নহয় মানে ? তুমি কি কব বিচাৰিছা ?
:-মই ভাবো এয়া ভালপোৱাহে ।
:-নিবিড় কি কৈছা এইবোৰ । এয়া কেতিয়াও সম্ভৱ হ'ব নোৱাৰে......
:-শুনা প্ৰিয়তমা....... এইবোৰ কেতিয়া কেনেকৈ হৈ গ'ল মই একো ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ । আজি কিছুদিনৰ পৰা কম বুলি ভাবি থকা কথাটো আজি কৈ দিলোঁ । পিছে তুমি বেয়া নাপাবা দেই প্ৰিয়তমা ।
:-মোৰো তোমাক ভাল লাগে নিবিড় । কিন্তু নিবিড় ভাল লগা আৰু ভালপোৱাৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য আছে ।
:-পাৰ্থক্য....! কি পাৰ্থক্যৰ কথা কৈছা প্ৰিয়তমা ?
:-নিবিড়...... ভাল পোৱাত বিচ্ছেদৰ সুবিধা থাকে । কিন্তু ভাল লগাবোৰ এজনে আনজনৰ সঁহাৰি নোলোৱাকৈও আজীৱন ভাল লগা কৰি ৰাখিব পাৰি ।
:-বুজিছোঁ প্ৰিয়তমা । কিন্তু...........
:-কোনো কিন্তু নাই নিবিড় । ভাল লগা আৰু বন্ধুত্ব ঠিক একেই । গতিকে নিবিড় তুমি যদি বিচাৰা
______________________________________________
সংলাপ―৪
✍️লক্ষীন্দ্ৰ জুমন গগৈ
:-আপোন পৰীজনীৰ ওপজা দিনত হৃদয়ৰ মৰম যাচিলোঁ ।
:-ধন্যবাদ মৰম ।
:-এইয়া লোৱা...।
:-কিনো মৰম ? অহ্ উপহাৰ দেখোন । এইবোৰনো কিয় দিব লাগে ?এইবোৰ লৈ যাবলৈ মোৰ লাজ হে লাগে দেখোন ।
:-তথাপি বিশেষ দিনত বিশেষ মানুহজনীক কিবা এটা দিব নাপালে মোৰ জানো ভাল লাগিব !
:-ইছ..... হ'ব দিয়া । তোমাৰ মৰমবোৰ দেখোন মোৰেই । বেলেগকৈ আকৌ উপহাৰনো কিয় লাগে ।
:-হ'ব দিয়া । পিছে আজিৰ পৰিকল্পনা কি ?
:-বিশেষ একো নাই । আপোন মানুহজনৰ লগত দিনটো কটাব পালেই হ'ল আৰু !
:-হয় নেকি ; বলা নহ'লে আজি অলপ ফুৰি আহোঁ ।
:-ঠিক আছে । মন্দিৰলৈয়ে যাম নহ'লে ।
:-পিছে মৰম আজি তোমাক তোমাৰ মেখেলা-চাদৰ যোৰ সৈতে অপেশ্বৰী যেন লাগিছে ।
:- উস হ'ব হ'ব আৰু লাজ দিব নালাগে..........
:-সঁচাকৈ কৈছোঁ মৰম । তুমি যদি কেতিয়াবা মোক এৰি যোৱা তেতিয়া হয়তো মই আৰু এই পৃথিৱীত নাথাকিম ।
:-মৰম..... , কিয়নো তুমি বজৰুৱা কথা কৈ মোৰ বিশেষ দিনটোত দুখ দিব বিচাৰিছা ।
:-দুখ দিবলৈ মোৰ মন নাই । কিন্তু মৰম কেতিয়াবা মোৰ বৰ ভয় লাগে ।
:-এটা কথা কওঁ শুনা মৰম– মোৰ দেহৰ তপত ৰক্তত কেৱল তোমাৰ নাম জড়িত আছে আৰু তুমিতো জানাই ৰক্তৰ অবিহনে শৰীৰ অচল । গতিকে যিদিনা লৈকে মোৰ প্ৰাণ বায়ু থাকিব, সেইদিনাৰ লৈকে মোৰ দেহত কেৱল তুমি নামৰ ৰক্ত প্ৰবাহিত হ'ব ।
:-মৰম তুমি সঁচাই বহুত ভাল । ময়ো আজি তোমাক কথা দিছোঁ মৰম– অনামিকা আঙুলি যিদিনা মোৰ ৰঙচুৱা হ'ব,সেইদিনা তোমাৰ শিৰতেই সেন্দুৰ আঁকিব ।।
✍️লক্ষীন্দ্ৰ জুমন গগৈ
সেইদিনা আহি তুমি মোৰ বুকুৰ
মৰহা ফুল পাহ যে জীপাল কৰিছিলা ;
তোমাৰ বাৰু মনত আছে নে ?
তুমি বাৰু আকৌ কিয় সেই সুগন্ধি ফুল পাহ
মৰহাই থৈ গুচি গ'লা ?
হাঁহি মুখে আহিছিলা তুমি,
মোক ভগ্ন হিয়া আৰু এসাগৰ চকু পানী দি
পুনৰ হাঁহি হাঁহিয়েই গুচি গ'লা ।
তুমি চাগৈ ভাৱিছিলা
পুতলাৰ লগত খেলি আছিলা বুলি ।
পুতলা পুৰণা হ'ল,
গ'লাগৈ তুমি নতুন বিচাৰি ।
মোৰ চকুৰ প্ৰতিটোপাল পানীত বিলীন হৈ আছে
তোমাৰ প্ৰতি থকা মৰম ভালপোৱা।
কেনেকৈ পাহৰো তুমিয়েই কোৱা ।
দুখবোৰ উলিয়াই দিছোঁ মই
মাজনিশা নিজানত কান্দি ।
পাহৰিয়েই গৈছোঁ দেখোন,
কেনেকুৱা আছিলে মুখৰ মিঠা হাঁহি ।
যিয়ে নহওঁক
তুমি সুখত থাকা।
মই তোমাৰ সুখতে সুখী হ'ম ।
ভাল পোৱা যদি সঁচা হয়
এদিন পুনৰ লগ হ'ম ।
কিন্তু সেইদিনা মই তোমাৰ প্ৰেমিক হৈ নাথাকিম ।
ভগ্ন হিয়া লৈ পাগল ৰূপত
অথবা শ্মশানৰ ছাইৰ লগত বিলীন হৈ থাকিম ।।
-----------০০০--------
